کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری

فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل 

آقای محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور 

آدرس: کاخ ریاست جمهوری

خیابان فلسطین، تقاطع آذربایجان، تهران

جمهوری اسلامی ایران

شماره فکس: 

تاریخ: 18 ژوئیه 2006 

آقای رئیس جمهوری گرامی

دستگیری اعضای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه 

کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری و کنفدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل قویا نسبت  به دستگیری هشت تن از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در روز سنبه ۱5 ژوئیه اعتراض داشته و خواهان آزادی فوری آنها هستیم. 

دستگیر های اخیر، بخشی از مجموعه دستگیری های اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد است. ما(من) در چندین نوبت ناچار شدیم نسبت به اذیت و آزار این سندیکای قانونی و سایر تعرضات جدی به حقوق کارگران اعتراض کنیم.   

دستگیری ها در شرایطی رخ داد که کارگران شرکت واحد اقدام به گردهمائی مسالمت آمیر در مقابل وزارت کار کرده و خواستار برسمیت شناختن سندیکا بودند. این روز، سالگرد اعتراض مشابهی بود که سال گذشته برگزار گردید. بنا به گزارش سندیکا، وزارت کار گروهی از کارگران را برای مذاکره به داخل ساختمان دعوت کرد. چهار عضو گروه مذاکره کننده، ابراهیم مددی، سیدداود رضوی، ابراهیم نوروزی گوهری و یغقوب سلیمی زمانی که ساختمان را ترک می کردند، توسط ماموران امنیتی دستگیر شدند. چهار عصو دیکر، ناصر غلامی، سیدرضا نعمتی پور، عطا باباخانی و منوچهر مهدوی تبار در بیرون از وزارتخانه دستگیر شدند. 

تلاش کارگران شرکت واحد برای تشکیل سندیکای مستقل و خواست آنها برای برسیمت شناخته شدن آن از سال 2005 با سرکوب مداوم همراه بوده است. سرکوب، از سوی کارفرما و نیروهای امنیتی اغلب وحشیانه و با حملات سبعانه ، دستگیری های جمعی و اخراج همراه بوده است. برخی از دستگیرشدگان اخیر، ابراهیم مددی، نایب رئیس سندیکا، سیدداود رضوی و یعقوب سلیمی، اعضای مذاکره کنند، و ناصر غلامی عضو دیگر هئیت مدیره قبلا نیز دستگیر و بازداشت شده بودند. در عین حال، منصور اسانلو، رهبر سندیکا، علی رغم اینکه دولت شما اطمینان داده بود از هر تلاشی برای آزادی وی دریغ نخواهد کرد، هنوز، از زمان دستگیری در دسامبر 2005 در زندان به سر می برد. وی به طور محدود به وکیل مدافع خود دسترسی داشته و وضعیت سلامتی وی به شدت نگران کننده است. 

لازم به یادآوری است که جمهوری اسلامی ایران عضو سازمان جهانی کار است و اجبار کامل دارد به پرنسیبهای آزادی تشکل و قراردادهای دسته جمعی احترام بگذارد. سرکوب مداوم سندیکا و اذیت و آزار اعضای آن نقض آشکار این پرنسیبها است. 

سندیکای کارگران شرکت واحد یک اتحادیه قانونی است و نمایندگی اکثریت روشن کارگران این شرکت را دارد. این سندیکا از حمایت وسیع بین المللی برخودار است که روز 15 فوریه 2006، روز بین المللی اقدام اتحادیه های کارگری در باره ایران، به نمایش گذاشته شد. سندیکای کارگران شرکت واحد هم چنان عضو فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل است. 

کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری و کنفدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل از شما می خواهند دستورات لازم را به قوه قضائیه و نهادهای امنیتی کشور خود بدهید هشت تن از کارگران شرکت واحد که روز 15 ژوئیه دستگیر شدند و هم چنین منصور اسانلو، رئیس هئیت مدیره سندیکا فورا آزاد شوند. ما هم چنین از شما می خواهیم از موقعیت مناسب اداری خود برای برسمیت شناختن سندیکا و برگشت به کار 180 عضو که از فوریه 2006 از کار اخراج شده اند استفاده نمائید و حقو معوقه آنان پرداخت گردد. 

اراتمند شما

               گای رایدر                                                    دیوید کاک روفت

دبیرکل کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری    دبیرکل فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل

تجمع آرام کارگران اخراجي شرکت واحد با بازداشت نه نفر پايان يافت
مدير كل سياسي- انتظامي استانداري تهران:
هنوز براي تجمع 25 تير كارگران مجوزي صادر نشده است
امروز هيچ گزارش رسمي از برخورد با كارگران دريافت نشده است

Montreuil, le 07 juillet   2006

Monsieur le Ministre du Travail

SEYED Mohammad DJAHROMI

TEHERAN

IRAN

سلام بر همكاران آگاه و زحمتكش

ما كارگران طبق قانون و مقررات داراي حقوقي هستيم كه در صورت ناآگاهي و پيگيري نكردن به مرور زمان اين حقوق دچار فراموشي شده و در نتيجه شرايط كار و زندگي روز به روز سخت تر مي شود .

به طور مثال طبق ماده 41 قانون كارحداقل دستمزد كارگران بايد تامين كننده مخارج يك خانوار پنج نفره باشدويا بر اساس اصل 31 قانون اساسي دولت موظف به تامين مسكن كارگران است،اما شاهدهستيم اين حقوق رعايت نمي شود .

طبق قوانين و مقررات بين المللي پذيرفته شده و اصل26 قانون اساسي ما كارگران حق داريم براي دفاع و پيگيري

حقوقمان بدون دخالت كارفرما و دولت و هر مقام ديگري سنديكاي كارگري تشكيل دهيم.

همكاران گرامي

شوراهاي اسلامي كار به دليل  دخالت كارفرما و دولت در تشكيل آنها فرمايشي بوده و قادر به دفاع از حقوق كارگران نيستند،همكاري شوراهاي اسلامي كار به ويژه درجريان سركوب،دستگيري،زندان و اخراج كارگران شركت واحد در سال 1384 ثابت كننده كارفرمائي بودن اين شوراها مي باشد . سازمان بين المللي كار ، سازمان ملل متحد وسايرقوانين و مقررات بين المللي شوراهاي اسلامي را تشكل واقعي كارگران ندانسته و آنها را مردود اعلام كرده اند .

بر اثر شكايت سنديكاي كارگران شركت واحد به سازمان بين المللي كار اعضا شوراهاي اسلامي اعزامي  منجمله   علي اكبر عيوضي شورائي منطقه يك ، ضارب آقاي منصور اسالو و سارق موتور سيكلت  و اموال كارگران سنديكائي در اجلاس خرداد ماه اين سازمان به رسميت شناخته نشده و به اين اجلاس راه نيافتند.

طبق قوانين و مقررات پذيرفته شده بين المللي ، اصل 26 قانون اساسي و با توجه به اينكه سنديكاي كارگري نهادي مستقل و با انتخابات كاملا"آزاد و بدون دخالت ديگران فقط توسط خود كارگران تشكيل و رهبري مي شود  ،  مدافع منافع وحقوق كارگران است بنابر اين سنديكاهاي كارگري ازجمله سنديكاي كارگران شركت واحد نمايندگان واقعي كارگران محسوب مي شوند .

با توجه به مطالب مطرح شده و صراحت كامل قانون بر اجباري نبودن  شركت در انتخابات ما كارگران شركت واحد با قاطعيت اعلام مي نمائيم :

در انتخابات شوراهاي اسلامي كار شركت نمي كنيم

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه 

(همكاران گرامي لطفا"تكثير وپخش بفرمائيد)                                                           4/4/1385 

  پيرو قول و قرارهاي داده شده از طرف رياست اداره كار شرق تهران آقاي محمود صفري مبني بر رسيدگي به شكايت كارگران معلق از كار شركت واحد تا تاريخ 31/3/1385 متاسفانه هيچگونه رسيدگي انجام نشده است،كارگران ازروز شنبه 3/4/1385 هر روز به اداره كار مذكور مراجعه كرده و ازاولين ساعت كاري تا آخر ساعت اداري درمحل حضور يافته اما جواب قانوني به كارگران داده نشده است .

طبق قانون كار ، ادارات كار موظف به ثبت و ارائه شماره ثبت به كارگران مي باشند و ظرف مدت 45 روز راي قطعي در خصوص شكاياتشان بايد صادر گرددكه بعد از گذشت پنج ماه اين اقدام عملي نشده است و كارگران در وضع بد معيشتي و اقتصادي بسر مي برند ،كارگران مصمم به پيگيري حقوق قانوني خود مي باشند .

قابل ذكر است كه  رياست حراست اداره كار استان تهران(آقاي صادقي) به صورت ويژه مسؤول رسيدگي به پرونده هاي كارگران معلق از كار شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه گرديده اند.

 کمیته آزادی تشکل های کارگری کنفرانس آی ال او همچنین هئیت اداره کننده  342 گزارش ارائه شده توسط کمیته آزادی برا ی تشکل های کارگری آی ال او را تصویب کرد.  در نشست ماه ژوئن، این کمیته 31 مورد را بررسی کرد. 

 (بخش مربوط به ایران- صفحات 2 و  :3)

کمیته آزادی تشکل های کارگری همچنین توجه هئیت اداره کننده کنفرانس را  به مورد جمهوری اسلامی ایران جلب کرد. این کمیته در جمعبندی های مقدماتی خود برای دومین بار بازداشتها و دستگیری های غیر قانونی و محکومیت رهبران چندین اتحادیه کارگری را  بخاطر فعالیتهای اتحادیه ای و تجاوز خشونت بار پلیس به تظاهرات ،  اعتراضات و راهپیمایی روز اول ماه می سال 2004  مور دتوجه قرارمی دهد.

در حالیکه این کمیته از آخرین اطلاعات  در مورد تبرئه  چهار فعال اتحادیه ای از جرایم قطعی ابراز خرسندی می کند، بطور جدی از دولت می خواهد که همه جرایم دیگر را هم لغو کند. این کمیته همچنین از دولت می خواهد که یک گروه تحقیق و تفحص مستقل برای بررسی اتهامات، تهدیدها و تجاوزات وزارت اطلاعات به فعالان اتحادیه کارگری تشکیل دهد و این کمیته را در جریان نتایج قراردهد.

در مورد تجاوز خشونت بار پلیس به اعتصابات، اعتراضات و راهپیمایی اول ماه می، این کمیته تقاضا دارد که دولت اقداماتی را در پیش بگیرد تا مطمئن شود که مقامات دارای صلاحتیت برای حذف حبس های خطرناک با استفاده از خشونت های بیش از حد آموزش های کافی دیده اند.

کنفدراسیون عمومی کار(س.ژ.ت) سال 1895 در شهر   لیموژ  Limoge  تأسیس شد.در23 سپتامبر1895 نمایندگان 28 فدراسیون صنفی و26 سندیکا در کنگره لیموژ    Limoges  گرد هم آمدند و س.ژ.ت را پایه گذاری کردند.

  کنگره 1902  در شهر مونپولیه Montpelier انسجام بیشتری به این سندیکا بخشید و واحدهای مختلف محلی ،شهری و استانی آن شکل گرفت.

س.ژ.ت در کنگره شهر امین Amine بسال 1906طی قطعنامه ای ساختار جامعه را زیر سئوال می برد و در واقع فعالیتهایش را به دفاع از حقوق صنفی کارکنان محدود نمی کند.

  از اینجا دو گرایش و تفکر در س.ژ.ت شکل می گیرد. یک گرایش انقلابی (آنارشیستی-سندیکایی) که خواهان دنبال کردن اهداف کنگره      Amine است و گرایش دیگرخواهان رفرم و همکاری با احزاب سیاسی جهت بهبود بخشیدن به وضعیت کارگران از طریق به تصویب رساندن قوانین اجتماعی و پروتکل های جمعی بود.

  از سال 1909 س.ژ.ت تظاهراتی حول مطالباتی چون 8 ساعت کار در روز، دفاع از زحمتکشان در مقابل سوانح کاری، اعتراض به گرانی و علیه نظامیگری بر پا مینماید.

  سال1912س.ژ.ت تنها کنفدراسیون سندیکایی است و تعداد اعضای آن به هفت صد هزار نفر می رسد. در این مقطع کل حقوق بگیران فرانسه 7 میلیون نفر بودند.

 انشعاب سال 1921 

اعضای این سندیکا خصوصا پس از سالهای 1916- 1917افزایش پیدا می کند بطوریکه اعضایش از 1میلیون و200هزار نفر در سال1919 به 2میلیون و 400 هزارنفر در سال 1920می رسد.

تغییر و تحولات بزرگ جهانی از جمله انقلاب روسیه، پایان جنگ اول جهانی ، تاسیس انترناسیونال کمونیست واختلافات بین سوسیالیستها و کمونیستها تأثیراتی برس.ژ.ت بر جامی گذارد.

س.ژ.ت سال 1918تحت رهبری   ژوهو Jouhaux  یک" برنامه ی حداقل " تصویب نمود. سال1920شورای اقتصادی کار را تأسیس کرد. در همین سال، اعتصاب بزرگ کارکنان راه آهن شروع شد. در این مقطع بین دو گرایش درون س.ژ.ت بحث های شدیدی در می گیرد و گرایش اقلیت انقلابی رشد بیش از پیش میکند و سرانجام در سال 1921 انشعاب می کند و در سال 1922 کنفدراسیون واحد کارگری را تشکیل می دهد.( c.g.t.u ).این جریان روابط تنگاتنگی با حزب کمونیست فرانسه داشت. این اقلیت جدا شده به عضویت سندیکای بین المللی سرخ در می آید( ISR)

اتحاد و تشکیل دوباره جبهه 

  پس از انشعاب، س.ژ.ت تضعیف شده و تعداد اعضای آن به 370هزار نفر کاهش می یابد. سال 1925 در شورای ملی اقتصاد شرکت می کند. بعد از بحران 1929 ونزدیکی احزاب سوسیالیست و کمونیست، تعداد اعضای آن رو به افزایش می گذارد و بیشتر اعضای آن را کارکنان بخش دولتی تشکیل می دهند. س.ژ.ت در کنگره مارس 1936 در شهر      خواهان اتحاد دوباره می شود ولی همچنان بر موضع استقلال خود از احزاب سیاسی، دولت، کارفرمایان، فرقه ها و دفاع از حقوق مزد بگیران تأکید می کند. س.ژ.ت خود را موظف می بیند در برابر به خطر افتادن آزادی های عمومی اعلام موضع نماید.در همین کنگره است که با رأی اکثریت اعضای خود به عضویت فدراسیون بین المللی سندیکاها در می آید. س.ژ.ت در اعتصاب ژوئن 1936 نقش مهمی ایفاء می کند. اعضایش در جریان این اعتصاب و بعد از ملحق شدن جریان انشعابی (785هزار نفر) به 5 میلیون نفر در سال 1937 می رسد.

س.ژ.ت و جنگ جهانی دوم

  گرانی،عدم پرداخت حقوق ها و حوادث مهم جهانی مانند جنگ داخلی اسپانیا و قرارداد مونیخ موجب بروز اختلافات  در س.ژ.ت می گردد. اعلام اعتصاب عمومی 24 ساعت قبل از شروع آن در تاریخ 30 نوامبر 1938 با عدم موفقیت کامل روبرو می شود.در این مقطع اعضای آن به دو میلیون ونیم نفر کاهش پیدا کرده بود ولی هنوز یک سندیکای کارگری قوی به حساب می آمد.

رهبران س.ژ.ت پس از اینکه اتحاد بین شوروی و آلمان را محکوم نکردند، از این سندیکا اخراج شدند.چندین نفر از اعضای آن به دولت ویشی پیوستند. آنها قبل از شروع جنگ عضو بودند. حتی یکی از آنها مدیر کل تولیدات صنعتی در

حکومت ویشی می شود. در 9 نوامبر 1940 س.ژ.ت توسط دولت ممنوع می شود. س.ف.ت.س هم که در سال 1919 تأسیس شده بود اعلام انحلال می کند.

در 17 اکتبر1943 طبق توافق نامه «پرو» perreux  واحدی از س.ژ.ت مخفی می شود و پس از این مخفیانه عمل می کند. س.ژ.ت طی اعلامیه ای بتاریخ 12 دسامبر 1943 به کارگران اعلام می نماید که با مبارزات صنفی ،حقوقی و اجتماعی – اقتصادی خود ، یک مبارزه ملی را رقم خواهد زد.

  نمایندگان س.ژ.ت در مجمع مشورتی شورای ملی مقاومت فرانسه که در الجزایربرگزار شد،شرکت داشتند.

27 ژوئیه1944 دولت موقت جمهوری با تصویب اعلامیه ای، آزادی تشکیل سندیکاها را اعلام کرد و در همین رابطه س.ژ.ت و س.ف.ت.س آزادی حقوقی خود را باز می یابند و اموال مصادره شده را باز پس می گیرند.

18 اوت 1944 در اتحاد نظر با دفتر س.ف.ت.س اعلام اعتصاب عمومی برای آزادی کشورمی نمایند و نیروهای اشغالگر آلمانی را فلج می کنند. در 26 اوت 1944 اعضای دفتر س.ژ.ت از مخفی گاه خود خارج می شوند.

انشعاب 1947

پس از جنگ جهانی دوم و در سال 1946 تعداد اعضای س.ژ.ت به پنج ونیم میلیون نفر می رسد.  همکاری س.ژ.ت با برخی از احزاب سیاسی در جریان جنگ دوم جهانی و دوران مخفی کاری موجب شد تا بعد از رهائی کشور، سئوالاتی از جمله استقلال سندیکا نسبت به احزاب سیاسی دوباره مطرح شود. در اساسنامه جدید، اعضای دفتر سندیکا حق نمایندگی در پارلمان را ندارند ولی آنها می توانند حین عضویت در دفتر سندیکا، در رهبری احزاب سیاسی شرکت داشته باشند.

بعد از این دو دبیر کل که عهده دار نمایندگی دو جریان اصلی س.ژ.ت بودند در دفترسندیکا نقش ایفا می کردند. بعد از پیروزی بر آلمان،  طرح مارشال آمریکا و نفوذ آن، موجب بروز اخلافاتی گردید. 5 وزیر کمونیست در مه 1947 دولت رامادیه RAMADIER  را ترک کردند.اعتصابات نوامبر- دسامبر 1947 که ریشه های اصلی آنرا باید در اخلافات درونی س.ژ.ت،اوضاع بین المللی و فضای جنگ سرد ووحشت از نفوذ بیش از پیش گرایشات کمونیستی در جنبش های سندیکایی فرانسه نزد هواداران قدیمی س.ژ.ت،(هواداران قبل از سال 1936)،جستجو نمود،موجب شد تعدادی از رهبران دفتر از جمله لئون ژوهو Leon Jouhaux     استعفا داده و کنفدراسیون عمومی کار- نیروی کارگری(س.ژ.ت-ف. اُ ) را به دبیر کلی   لئون ژوهو Leon Jouhaux ایجاد کردند.

بازگشت به 1936

در بیست و هفتمین کنگره س.ژ.ت 1948 دبیر کل آن    بنوا فراکون Benoit Frachon  بر تفرقه در درون جنبش سندیکایی تأکید نمود و آنراعلت شکست خواند. ادامه ی حیات س.ژ.ت-ف.اُ یک پدیده ی ملموس شد. جنگ سرد وطرح مارشال آمریکا،جنبش سندیکایی لائیک را به دو بخش تقسیم کرد.مهمترین بخش آن توسط کمونیستها رهبری می شد. آنها بیشتر بر دفاع از قدرت خرید کارگران وتبلیغات برای صلح فعالیت می کردند. گاهی دنباله روی سیاسی را بردفاع از خواسته های صنفی کارگران که نقش اصلی سندیکا است، ترجیح می دادند. پیر لوهرن Pierre le Hrun که دبیر کل رفرمیست بود برای هموار کردن اتحاد و تشکل نیروهای چپ و انسجام سندیکا، بر پلاتفرم خواسته های صنفی کارگران تأئید نمود و آن را پذیرفت.

س.ژ.ت در فراخوان 11 ژانویه 1956 بر ضرورت ایجاد یک جبهه ی خلقی نوین که پایه هایش از کلیه ی نیروهای چپ بود ،اظهار امیدواری می کرد.

 س.ژ.ت  بر علیه به قدرت رسیدن دوباره ژنرال دو گل اعلام موضع نمود. در حالیکه قدرت حزب کمونیست در جمهوری پنجم فرانسه تضعیف شده بود، سندیکا به رهبری  بنوا فراخون  Benoit Frachon ، بر اساس آمار خودشان از سال 1958 رو به رشد مجدد گذاشت. با وجود ادامه ی جنگ الجزایر و تغییر و تحول در ساختار اجتماعی و اقتصادی، س.ژ.ت با تمام نیرو در اعتصابات معدن چیان بسال 1963 شرکت کرد.

بازنگری سندیکایی و مبارزه طبقاتی

سال 1967     ژرژ سه گی George Seguy  به دبیر کلی رسید و  جانشین بنوا فراخون  Benoit Frachon  شد. او قصد داشت جان تازه ای به سندیکالیسم بدهد.او می خواست مشکلات بعد از دوره ی استالینیسم و معضلات جامعه سرمایه داری را با مبارزه ی طبقاتی پاسخ دهد. حوادث مه و ژوئن 1968 بر تصورات او مهر تأیید زد. او از حرکتهای اعتراضی خلقی و همچنین مطالباتی که کلیه شئون زندگی حقوق بگیران را در بر می گرفت ،پشتیبانی می نمود و خواهان دمکراسی بیشتری بود.

پس از اعتصابات عمومی، س.ژ.ت کادرهای خود را از میان اعضای جوان انتخاب کرد. با س.ف.د.ت حرکت های مشترکی را در سال 1970 سازمان دادند. س.ژ.ت از سال 1972 به بعد از برنامه مشترک دولت چپ حمایت کرد. بحران اقتصادی سال های 1973 و1974 آن را غافلگیر نکرد. تعادل قوا بین احزاب سوسیالیست و کمونیست، عملکردهای آنرا مبنی بر اتحاد، به ضد خودش تبدیل کرد. س.ژ.ت در اختلافات دو حزب سوسیالیست و کمونیست عملاً موضع می گیرد.برنامه مشترک کمونیستها و سوسیالیستها منتفی و اخلافات با س.ف.د.ت بروز میکند.در سال 1981س.ژ.ت طی فراخوانی در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری به فرانسوا میتران رای داد.سال 1982 دولت سوسیالیست و کمونیست چپ تشکیل می شودو5 گروه صنعتی و 36 بانک را ملی میکند.ساعات کار هفتگی را از 40 ساعت به 39 ساعت تقلیل میدهد.تعطیلات سالیانه را از 4 هفته در سال به 5 هفته افزایش میدهد.سن بازنشستگی را به 60 سال تقلیل میدهد.قانون حقوق کارگران در کارخانه ها مخصوصا حق بیان را وضع و تصویب مینماید.کمیته های بهداشتی را بر پا میکند.امنیت شغلی و بهبود شرایط کار را در دستور میگذارد.

اختلافات درونی س.ژ.ت شدت می گیرد. کریسیتان ژیله و ژان لویی موانو Jean Louis Moynot  و Christan Gillet دو دبیر  کنفدراسیون در سال 1981 بخاطر حرکت های س.ژ.ت و نزدیکی بیش از حد مواضعش با حزب کمونیست فرانسه، استعفاء می دهند. حضور وزرای کمونیست از ژوئن 1981 تا ژوئیه 1984 در کابینه میتران وضعیت را مشکل تر می کند.سال 1982 هانری کراسوکی Hanri Krasuki  به دبیر کلی آن انتخاب می شود وی که یک سندیکالیست طرفدار مبارزه طبقاتی بود،به مبارزه مطالباتی کارگران تحرک جدیدی بخشید در آن زمان پیر مورووا      Pierre Mauroy از حزب سوسیالیست نخست وزیر بود. س.ژ.ت سیاست انتقادی از دولت را پیشه می کند.بخشی از فدراسیون های س.ژ.ت رسما مخالفتهای شدید خود را با سیاستهای بورژوائی دولت ابراز می کردند.فدراسیون کارکنان دولتی س.ژ.ت هیچ یک از قردادهای پیشنهادی دولت را امضا نکرد.

پس از روی کار آمدن دولت فابوس Fabius نخست وزیر جدید، کمونیست ها در دولت او شرکت نمی کنند و س.ژ.ت سیاست های میتران و نخست وزیرش را به زیر سئوال می برد. در درون کنفدراسیون اختلافات سوسیالیست ها وکمونیست ها روشن تر می شود.

سال1982 س.ژ.ت در کنگره خود به روش های قدیمی خود انتقاد میکند.

از 24 اکتبر 1985، س.ژ.ت به حرکت هایی که از 5 سال پیش رها کرده بود، روی می آورد و پیگیری مطالبات عمومی و صنفی را دوباره در دستور کار خود می گذارد. از اعتراضات دانشجویان در پائیز 1986 پشتیبانی می نماید.سال 1987 تلاش به گسترش اعتصابات کارکنان راه آهن و بسط عمومی آن می نماید. س.ژ.ت در 22 مارس 1987 موفق شد یک گرد همایی بزرگ برای حمایت از بیمه های اجتماعی شکل  دهد.

  سال 1988پرستاران با اعتصابات خود خواهان بالا بردن دستمزد وامکانات بیشتری برای ارتقا دانش خود میشوند.س.ژ.ت از خواسته های پرستاران حمایت مینماید.

در انتخابات 1993 س.ژ.ت هیچ موضع سیاسی در طرفداری از کاندیداها نمیگیرد.

در ماه های نوامبر و دسامبر 1995 اعتصابات بزرگی علیه سیاست های نخست وزیر وقت آلن ژوپه Alain JUPE

صورت گرفت که برنارد تیبو Bernard THIBAULTاز س.ژ.ت یکی از چهره های شاخص این جنبش شد.وی د بیر کل فعلی س.ژ.ت می باشد. اساسنامه س.ژ.ت در چهل وپنجمین کنگره اش تغییر مییابد.

سال 1999 س.ژ.ت به کنفدراسیون سندیکاهای اروپایی پیوست که در سال 1973 تشکیل شده است.در همین سال لایحه مربوط به کم کردن ساعات کار از 39 ساعت در هفته به 35 ساعت تصویب شد.این قانون از اول ژانویه 2000 به اجرا گذاشته شد.

درانتخابات پرودوم PRUD'HOMALES سال 2002 س.ژ.ت با بدست آوردن 32 در صد آرا اولین سندیکای فرانسه شد.س.ف.د.ت 25 در صد آرا را بدست آورد.پرودوم دادگاهی است که به اختلافات بین کارکنان و کار فرمایان رسیدگی و رای صادر میکند که رای آن لازم الاجرا میباشدو ترکیب آن از قضات سندیکای کارکنان و کارفرمایان می باشد.

در تظاهرات ماه های مه و ژوئن 2003 علیه طرح لایحه بیمه های اجتماعی که از طرف دولت راست ووزیر آن فی یونFILLON  ارائه شده بود،س.ژ.ت نقش فعال داشت.

در 9 فوریه 2005 کمیته کنفدرال ملیCCNکه پارلمان س.ژ.ت می باشد،بر علیه طرح قانون اساسی اروپا موضع گرفت و خواستار رد آن شد.این موضع گیری بر خلاف نظر برنارد تیبو دبیر کل س.ژ.ت بود. کنگره س.ژ.ت که قرار بود در سال 2006 برگزار گردد،چندماه جلوتربر گزار شد.در همین زمان یک جمعی در درون آن برای مبارزه با سیاستهای رفرمیستی رهبری کنفدرال تشکیل شد.این جمع خود را جبهه اتحاد برای سندیکای طبقاتی نام گذاری کرد.

چهل هشتمین کنگره این سندیکا از تاریخ 24 تا28 آوریل 2006 در شهر لیل LILLEبرگزارشد.

س.ژ.ت 22000سندیکا و تشکیلات کوچکتردارد که در 33فدراسیون صنفی هستند.مهمترین آنها سندیکای بخش راه آهن،فلزات،معادن و انرژی،پست،بهداری و سلامتی  و راه وترابری می باشند.

س.ژ.ت یک کمیته ملی مبارزه و پشتیبانی از بیکاران را هم در بطن خود دارد.

.نتشارات کنفدراسیون س.ژ.ت:

1-خلق(ارگان رسمی س.ژ.ت)

2-زندگی نو کارگران(سایت انترنتی)

3-زندگی نو(ویژه بازنشستگان)

4-OPTION(ماهنامه ویژه کادرهای فنی،مهندسین و متخصصین)    

منبع :خلاصه ای از L'encyclopédie libre wikipedia

Redirige depuis CGT    

از چند ماه پیش کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ( با بیش از 17000 مشغول به کار ) در حال انجام یک نبرد بی مانند است تا سندیکای خود را به رسمیت بشناسانند، حقوق های عقب افتاده شان پرداخت شود و قواعد سازمان جهانی کار در موردشان رعایت شود. روز هشتم بهمن 1384 (26 ژانویه 2006)  کارگران و سندیکایشان تصمیم گرفتند تا برای طرح مطالبات خویش دست به یک اعتصاب بزنند.

پاسخ عوامل جمهوری اسلامی و مدیریت شرکت واحد عبارت بود از حمله ی وحشیانه به کارگران و خانواده هایشان. روز قبل از اعتصاب 18 تن از اعضای دفتر سندیکا در طی یک حمله ی شبانه بازداشت شدند، منازل کارگران مورد هجوم واقع شد و زنان و بچه ها را به زندان افکندند، بیش از هزاران مامور پلیس و مخفی اقدام به بازداشت بیش از 700 نفر نمودند. 

از این تاریخ به بعد سرکوب ادامه یافته است : فشار روی کارگران برای اینکه از دفاع از حقوق خویش بگذرند و به مبارزه سندیکایی نپردازند، مسول اول سندیکا را با وجود مشکلات جسمی در زندان نگه داشته است و 180 نفر از فعالان سندیکایی را از بازگشتن به سر کار محروم ساخته است، کاری که به معنای اخراج اعتصابیون است.

در حال حاضر، علاوه بر سرکوب، مصادره ی اموال و تخریب اماکن سندیکایی سبب محدود شدن فعالیت های سندیکایی می شود. برخی از این فعالان به بهانه های واهی مانند «تبلیغ بر علیه رژیم و مختل کردن امنیت نظام» به دادگاه احضار می شوند.

سندیکای شرکت واحد اخیرا به عضویت فدراسیون بین المللی حمل و نقل پیوسته است و حرکت سندیکایی بین المللی اقدامات متعددی را برای رعایت آزادی های سندیکایی صورت داده اند.

سندیکای س ژ ت و فدراسیون حمل و نقل آن به طور مستقیم با مسولان این سندیکا در تماس است. سندیکا و فدراسیون اقداماتی را نزد مقامات دولت ایران، سفارت ایران در فرانسه و نیز در سازمان جهانی کار در ژنو صورت داده اند. یک فراخوان که خواهان آزادی سندیکالیست هاست در حال حاضر در حال تکمیل می باشد.

امروز باید گام دیگری برداشت و در همبستگی جلوتر رفت. خانواده های این کارگران اخراجی یا در حبس نیاز به حمایت مالی دارند. تلاش کنیم برای آنان امکانات یک زندگی شرافتمندانه را تامین کنیم تا بتوانند همسران خویش را در این نبرد برای رعایت حقوق پایه ای کارشان مورد پشتیبانی قرار دهند.

واریز کمک مالی به طور رسمی باید به این آدرس صورت گیرد : 

L’Avenir social – Solidarité aux familles de syndicalistes iraniens.

(CCP PARIS 17915-34 A)

Montreuil, le 8 juin 2006

ترجمه و تکثیر:اتحاد بین المللی حمایت از کارگران در ایران-پاریس

To Director General of ILO

Mr Juan Somavia

جناب رئيس

به مناسبت جلسه سالانه ILOفرصت را مناسب دانستيم تا مطالبي هرچند تكراري را با شما درميان گذاريم.

ما در دوسال گذشته طي دوجلسه به تاريخ هاي 14/6/2005 و 28/11/2005موارداعتراض خود را به نقض ابتدايي ترين حقوق كارگران ايران توسط رژيم جمهوري اسلامي به حضورتان ارائه نموديم .زيرا ما بعنوان بخشي از فعالين جنبش كارگري ايران كه اكنون درخارج از ايران بسر ميبريم خود سالهاي گذشته درايران با عنوان نمايندگان تشكلات مخفي ونيمه علني كارگري شاهد ودرگير تمامي اين بيحقوقي ها بوده و وظيفه خود ميدانيم كه حقوق پايمان شده آنان را به جهانيان جهت كسب حمايت ازآنان يادآوري نمائيم.ازآنجايي كه سازمان تحت رياست شما رسالتش بررسي  حقوق قانوني وتعين شده كارگران وكارفرمايان است  متاسفانه شاهد كم توجهي به بخش كارگري اين رسالت ميباشيم .همانگونه كه اطلاع داريد جمهوري اسلامي ايران سالهاست كه حقوق كارگران ايران را نقض كرده وهر اعتراضي را به وحشيانه ترين شيوه ممكن سركوب مينمايد واين درحاليست كه عضو‌ILOميباشد وهرسال درهمين زمان دوهيئت انتصابي را به جلسات ساليانه اعزام ميدارد كه هيچگونه مشروعيتي درميان كارگران ايران ندارند.ما از شما نتظار داريم كه اعضاء خود را ملتزم به قوانين مصوب آن سازمان نموده وانها را به پاسخگويي فرابخوانيد.

چگونه است كه جمهوري اسلامي ايران هيچگاه درمورد عدم اجراي مقاوله نامه هاي 87و98كه درانها به صراحت كارگران را به داشتن تشكلات مستقل خود محق ميداند ،مورد توبيخ وتحريم قرارنميگيرد؟اين درحاليست كه اتحاديه هاي سراسري كارگري   جهان درموارد مختلف مراتب اعتراض خود را به دولت اسلامي به عنوان ناقض وسازمان تحت رياست شما بعنوان مرجع جهاني اعلام نموده اند .حكومت اسلامي ايران با قلدري تمام ودهن كجي به مجامع بين المللي كارگران ايران را زير تيغ شكنجه وزندان نگاهداشته،طرح خروج كارگاه هاي كمتر از ده نفر از شمول قانون كار 4ميليون كارگررا از ابتدايي ترين حقوق انساني محروم ودرمعرض بيكاري و فقر مضاعف قرارميدهد،كارگران ايران خودرو بجرم اعتصاب براي تامين حق خود اخراج ميشوند،كارگران شركت واحد اجراي مصوبات سازمان شما يعني ايجاد سنديكاي مستقل زندان،اخراج،وموردشكنجه وآذار قرار ميگيرند واين درحاليست كه منصور اسانلو رئيس منتخب سنديكا در سياهچاه هاي مخوف زير شكنجه وفشار براي اجراي دستورات رژيم قراردارد.

كارگران سقز كه بجرم اقدام به راهپيمايي اول مه 2003 تحت محاكمه بودندزير فشارهاي بين المللي ظاهرا تبرئه ولي به انحاءمختلف به دادگاه احضار ميشوند.قاتلين كارگران خاتون آبادهنوز معرفي نشده وكسي جوابگوي خانواده انان نميباشد.

اينها بخش كوچگي از ظلم وستمي است كه به 27مليون كارگر ايراني دردوران سياه حكومت اسلامي روا ميشود.ما اميدورايم كه ILOدر جلسه امسال خود به  معضلات كارگران ايران توجه كافي بنمايد .

ما انتظار داريم با توجه به اينكه سنديكاي شركت واحد تشكلي مورد اعتماد كارگران ايران وفعالين كارگري ايران همچنين مورد حمايت ICFTUوCJTوعضو اتحاديه ITFميباشد از نمايندگان آن بعنوان نماينده كارگران ايران دعوت بعمل آوريد.

ما انتظار داريم كه ILOدعواي فرمايشي خانه كارگري ها ووزارت كار را بعنوان دفاع از منافع كارگران ايران مورد توجه قرار ندهد زيرا كارگران ايران به صراحت در مراسم اول ماه مه 2006 برائت خود را از آنان اعلام نمود ، آنها صرفا تشكلات دولتي هستند وهيچ ربطي به جامعه كارگري ايران ندارند.

ما از شما انتظار داريم كه از اهرم هاي ممكن جهت هرچه بيشتر زير فشار قراردادن حكومت اسلامي براي رعايت مصوبات جهاني درمورد كارگران ومزدبگيران ايراني ،زنان كارگر وكودكان كاراستفاده نمود ومجامع بين المللي را به يك همبستگي جهت اين مهم دعوت نمائيد.

كارگران ومزد بگيران ايراني بايد تامين شغلي داشته باشند انها خواهان لغو قرادادهاي موقت وسفيد امضاءكه انان را مانند برده گان دراختبار كارفرما قرار ميدهد ،هستند.

با اميد به انكه دراين راه بتوانيم رسالت خود را كه دفاع از كارگران تحت ستم وسركوب ايران است ،به انجام برسانيم .

با احترام /

13/6/

2006از طرف

اتحاد بین المللی حمایت از کارگران در ایران

International Alliance in Support of Workers in Iran (IASWI) 

سلام بر شما زحمت كشان گرامي شركت واحد و عموم مردم آزاده و انسان دوست

احتراما" به آگاهي مي رساند :

1- آقاي منصور اسالو رئيس هيئت مديره سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه از زمان اعتراضات صنفي كارگران شركت واحد از تاريخ 1 /10/1384 كماكان با داشتن بيماريهاي گوناگون نظير بيماريهاي  قلبي،چشمي ،پوستي و ديسك كمر در زندان به سر مي برند .

2- حدود يكصد و هشتاد نفر از كارگران شركت واحد به دليل دفاع از حقوق عمومي خود و همكارانشان بصورت غير قانوتي حدود 5 ماه است كه در حالت معلق از حق اشتغال بكار قرار دارند و بر خلاف قانون  از دريافت هرگونه دستمزد و حقوق محروم هستند و اين كارگران و خانواده هايشان در شرايط بسيار بد اقتصادي  به سر مي برند .

3 – طبق اصل بيست و ششم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و ماده 23 اعلاميه جهاني حقوق بشر و ديگر حقوق بين المللي همه كارگران حق دارند به منظور دفاع از حقوق حقه خويش و بهبود شرايط كار و زندگي خود سازمان سنديكائي داشته باشند .

4 –بر خلاف همه هياهوها و جنجالها و شايعات دروغين منتشره و ادعاي مخالفا ن حقوق كارگران هيچگونه راي قطعي از طرف دادگاه هاي صالحه قضائي عليه فعاليت سنديكاي كارگران شركت واحد صادر نگرديده است .

5 – همه اقدامات انجام شده نظير دستگيرها و بازداشتها و اخراج كارگران در جريان اعتراضات صنفي سالهاي 1384 و 1385 كاملا"غير قانوني و خلاف حقوق و مقررات جاري بوده است و حق شكايت براي كارگران محفوظ است .

6 – سنديكاي كارگران شركت واحد بار ديگر با صداي رسا اعتراض شديد خود را نسبت به پايمال نمودن حقوق كارگران اعلام مي دارد و از همه مسؤلان طراز اول كشور مي خواهد هرچه زودتر به اين بي قانوني و پايمال شدن حقوق كارگران پايان دهند .

7 – در پايان از كليه همكاران زحمتكش و گرامي شركت واحد و عموم مردم شريف و انساندوست درخواست مي گردد كمكهاي مالي داوطلبانه خود را  به شماره حساب 732280 بانك ملي ايران شعبه تهران نو كد 134 واقع در خيابان تهران نو شهر تهران واريز نمايند 

سنديكاي كارگران شركت واحد اتو بوسراني تهران و حومه  

پيام شاد باش و همبستگي سنديكاي كارگران شركت واحد به مناسبت پيروزي كارگران و دانشجويان و مردم فرانسه

مردم ايران به ويژه كارگران و زحمتكشان و دانش‌جويان و سنديكاي ما اخبار هفته‌هاي اخير كشور فرانسه را با دقت و اشتياق بسيار از طريق راديو تلوزيون و مطبوعات و ديگر رسانه‌ها پي گيري كرده و دردل ارزوي پيروزي جنبش عدالت خواهانه سنديكاي بزرگ كارگري و دانشجويي مردم فهيم فرانسه را داشتند.

اخبار اين جنبش براي فعالان سنديكايي زنداني شده روحيه بخش و اميد افرين بود.سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران پيام شادباش و همبستگي خود را به مناسبت اين پيروزي به مردم فرانسه به ويژه به سنديكاي بزرگ كارگران و دانش‌جويي تقديم مي‌نمايد.

سنديكاي ما آرزومند است همچون كشور شما حقوق سنديكايي كارگران و زحمتكشان در دفاع از منافع صنفي خويش مطابق مقاوله 87 سازمان بين المللي كار هر چه زودتر به صورت كامل در كشور ما نيز فراهم آيد. 

با درودهاي گرم و آرزوي جهاني بهتر

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران

به اميد آن روز

از: سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران

به: I.T.F

      با درودهاي گرم كارگري به سازمان بزرگ و پر افتخار I.T.F و سپاسگذاري صميمانه از حمايت‌هاي كارگري شما از سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران ما به اين حمايتها و همكاري‌ها افتخار مي‌نمائيم و خواستار گسترش آن مي‌باشيم.

بدينوسيله تقاضاي عضويت سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران را در I.T.F تقديم مي‌نمائيم. پيشاپيش سربلندي و افتخار خود را از عضويت در I.T.F اعلام ميداريم.

با درودهاي همبستگي كارگري

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران

24/1/1385

از: سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران

به: سنديكاي پر افتخار ث ژ ت

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران چهل و هشتمين كنگره

سنديكاي كارگري ث. ژ. ت. را صميمانه شاد باش مي‌گويد و آرزوهاي نيكو خود را به آن سنديكاي بزرگ و خوشنام تقديم مي‌كند.

پيروزي اخير جنبش عدالت خواهانه مردم فهيم فرانسه كه سنديكاي ث.ز.ت. نقش اساسي در اين جنبش بزرگ را بر عهده داشت براي سنديكاي ما و ديگر مردم ايران و به ويژه عموم كارگران و زحمتكشان و دانش‌جويان و دانش‌آموزان بسييار اميد بخش، شادي‌آور و آموزنده بود.

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران بعنوان يگانه سنديكاي كارگري ايران و بعنوان نماد جنبش صد ساله سنديكاي كارگري ايران همبستگي پايدار خود را در راه حفظ و بهبود حقوق كارگران و عموم زحمتكشان را به شما اعلام مي‌نمايد و از تلاشهاي گسترده و دوستانه شما در دفاع از حقوق سنديكائي كارگران ايران و به ويژه از سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و آزادي زندانيان سنديكايي سپاسگزاري مي‌نمايد.

آرزو و تلاش سنديكاي ما اين است كه كارگران و زحمتكشان ايران با تشكيل سنديكاي خود همانند سنديكاي بزرگ شما بتوانند آزادانه از حقوق خويش دفاع نمايند.

به اميد فرا رسيدن آن روز

با آرزوي صلح و آزادي و برابري در همه جهان

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه در دو نامه جداگانه به دبير كل سازمان بين المللي كار و دبير كل فدراسيون جهاني كارگران حمل و نقل، به بيان خواسته هاي خود پرداخت. متن اين دو نامه كه صبح امروز در اختيارمان قرار گرفت به شرح ذيل است:

 به :دبير كل سازمان بين المللي كار

جناب اقاي جوان سوماويا

با سلام

بدينوسيله به آگاهي مي رساند از تاريخ ملاقات اعضا و فعالين سنديكاي كارگران شركت واحد درآخرين مسافرت شما كه در  هتل استقلال تهران انجام گرفت،تا به امروز شرايط فعاليت سنديكايي ما بسيار دشوارتر شده است بگونه اي كه  هم اكنون رئيس هيئت مديره سنديكاي كارگران شركت واحد (آقاي منصور اسالو) در زندان بوده و در خواست ما،اتحاديه هاي كارگري،حقوق بشري و بسياري از سازمانها و شخصيتها براي آزادي ايشان پذيرفته نشده است .مكان فعاليت سنديكايي ما نيز از تاريخ 1/10/1384 پلمپ شده است همچنين در بهمن ماه 1384 حدود سيصد و پنجاه نفراز كارگران به علت مظنون بودن به شركت در اعتراض واعتصاب صنفي ازروز قبل از اعلام اعتراض و بسياري ديگر قبل از ورود به محل كار توسط پليس دستگير و سپس به زندان اوين انتقال يافتند . اين كارگران بعد از تحمل زندان از پنج روزتا شصت روزاز زندان آزاد شدند از اين دستگير شدگان شانزده نفر از اعضا هيئت مديره سنديكا در انتظار محاكمه در دادگاه انقلاب بسر مي برند ، در جريان دستگيري سه نفر از همسران اعضا هيئت مديره نيز بازداشت و زنداني شدند .حدود يكصدوپنجاه نفر از كارگران پس از آزادي از زندان هنوز شاغل نگرديده و از دريافت هرگونه دستمزد و حقوقي محروم هستند اين دسته از كارگران و خانواده هايشان در شرايط بسيار بد اقتصادي وروحي رواني بسر مي برند و آن گروه از كارگران زنداني كه شاغل شده اند را مجبور به دادن تعهد به عدم همكاري با سنديكا نموده اند .

اين اتفاقات در حالي صورت مي گيردكه كشور ما بيش از پنجاه سال است عضو سازمان بين ا لمللي كار است و اعلاميه جهاني حقوق بشر را بيش از سي سال است پذيرفته، نه تنها هيچ قانون ضد سنديكايي در ايران وجود ندارد بلكه اصل26 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران فعاليت سنديكايي را بعنو ان حق مردم به رسميت شناخته وتفاهم نامه اي با حضور مسئولان سازمان بين المللي كار و در جهت اجراي مقاوله نامه 87 و حقوق سنديكائي در سال 1383 در وزارت كار جمهوري اسلامي ايران به امضا رسيده است .

آقاي دبير كل :

همانطوريكه جنابعالي آگاهيد ،بدليل نواقص جدي  وعدم رعايت استانداردهاي حقوق بنيادين كار به ويژه حق آزاد ي تشكيل سنديكاهاي كارگري در قانون كار جمهوري اسلامي ايران و بدليل تفاوت بنيادي قانون شوراهاي

اسلامي كار با مقررات و استانداردهاي مذكور ، گروههاي كارگري اعزامي از طرف دولت جمهوري اسلامي ايران به جلسات ساليانه سازمان بين ا لمللي كار و ديگر مجامع مشابه مطلقا" نماينده واقعي جامعه كارگري ايران محسوب نمي گردند .

بنابراين از جنابعالي در خواست مي گردد ،از پذيرش گروه شوراهاي اسلامي كار بعنوان نماينده جامعه كارگري جدا"جلوگيري گردد و تا رعايت كامل مقررات و استانداردهاي پذيرفته شده حقوق بين المللي كارگران اين عدم پذيرش ادامه يابد.  

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني

تهران و حومه

9/3/1385

به :دبير كل فدراسيون جهاني كارگران حمل و نقل  ITF))

جناب آقاي كاك رافت

با سلام

 از فعاليتهاي جنابعالي در دفاع از حقوق كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه سپاسگزاري مي نمائيم و اميدواريم  ITFدر اين تلاش موفقيت هاي بيشتري را بدست آورد .

آقاي دبير كل:

همانطوريكه در نامه ارسالي به دبير كل سازمان بين المللي كار اعلام گرديده و رونوشت آن براي جنابعالي ارسال شده است ، گروه شوراهاي اسلامي كار فاقد استانداردهاي حقوق بين المللي كارگران بوده و اصولا" اين گروه  مقاوله نامه 87 سازمان بين المللي را نمي پذيرد . بنابر اين از شما بعنوان دبير كلITF  درخواست ميگردد:

اقدامات لازم را در جهت عدم پذيرش گروه شوراي اسلامي كار بعنوان نمايندگان كارگران ايران در جلسات سازمان بين المللي كار و ديگر مجامع بين المللي رسمي كارگران بعمل آوريد .

اين اقدام شايسته شما در جهت اجراي حقوق كارگران و سنديكاي كارگران شركت واحد بسيار با ارزش و مهم است .

در پايان اعلام مي نمائيم هنوز حدود يكصد و پنجاه نفر از كارگران شركت واحد اتو بوسراني مدت چهار ماه است بدليل اعتراضات صنفي بيكار و از دريافت هرگونه دستمزد و حقوقي محروم مي باشند .

                              سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني

                                               تهران و حومه

                                                9/3/1385     

گزارش عفو بين الملل از اعتـصـاب راننـدگان اتـوبـوس در تهـران

يک سازمـانـدهـي عظيم و يک پاسـخ خشـونـت آميـز:

در ژانويه 2006 رانندگان شرکت اتوبوسراني منطقه بزرگ تهران (شرکت واحد) اعتصاب نمودند، در ادامه و در روز اعتصاب صدها تن از شاغلين در شرکت اتوبوسراني دستگير گرديدند.

نيروهاي امنيتي و اعضاء داوطلب بسيج، تحت رهبري سپاه پاسداران به اعتصاب کنندگان شرکت اتوبوسراني حمله ور گرديدند، تا آنان را مجبور سازند به کار بازگردند، آنها عملا خود بعنوان راننده اداره امور را عهده دار شدند.

علت اعلام اعتصاب، بازداشت مسئول هيئت اجرائي سنديکاي رانندگان شرکت اتوبوسراني ، منصور اسانلو بود که، در روز 22 دسامبر 2005 بوقوع پيوست. دستگيري او در حالي بود که وي تلاش ميکرد در مورد وضعيت مزدي شاغلين با کارفرما وارد مذاکره گردد.

اعـتصـاب همـبـسـتگي براي سنديـکا:

سنديکاي رانندگان شرکت واحد در سال 1979 بنيانگذاري شد و فعاليت خود را بار ديگر پس از 25 سال ممنوعيت شروع نمود.

اعلام موجوديت دوباره سنديکا در سال 2005 ماهها به تاخير افتاده بود و ميبايستي که سه بار تکرار ميگرديد. علت آن حملات مکرر پليس و اعضاء شوراي اسلامي کاربود . دراين حملات کارگران زخمي شدند و اموالشان تخريب گرديد.

سنديکاي مستقل کارگران و رانندگان شرکت دولتي اتوبوسراني تهران "شرکت واحد" با بيش از 4000 عضو از بخش هاي مختلفش عضو سنديکاي بين المللي حمل و نقل اي ت اف نيز ميباشد. اين سنديکا اما خود در ايران بطور رسمي شناسائي نشده است.

اعضاء سنديکاي رانندگان اتوبوسراني بي وقفه بر عليه دستگيري مسئولشان با اعلام اولين اعتصاب اعتراض ميکنند:

در بيست و پنجم دسامبر صدها اتوبوس از قرارگاه ها بيرون نمي آيند و اين امر مشکلات زيادي را در زمينه حمل و نقل در مرکز شهر تهران بوجور آورد. با اين وجود، گزارشات ،حاکي از حمايت مردم از اعتصاب کنندگان بود. اين اعتصاب به آزادي مسئولين هيئت اجرائي و فعالين سنديکا که با منصور اسانلو دستگير شده بودند منجر گرديد.

اعلام تعويق حضور هفت نفر ازفعالين سنديکا که قرار بود در اول ماه ژانويه 2006 انجام گيرد در دادگاه انقلاب ، نيز از ديگر اثرات اعتصاب بشمار ميرود.

با اعلام اعتصاب وضعيت تغيير پيدا ميکند:

حسيني تبار از اعضاء هيئت اجرائي در حين پخش اعلاميه دستگير ميگردد.

در ادامه شش تن ديگر از اعضاء هيئت اجرائي بازداشت گرديدند، زيرا، که نسبت به دعوت دادستان که از آنان اعلام لغو اعتصاب را خواستار بود بي اعتنائي کرده بودند .

همسران و کودکان اعضائ سنديکا واعضاء هيئت اجرائي نيز بازداشت گرديدند.

صـدها کـارگـر زن و مـرد در زنـدانها:

همزمان نظرات صاحبان قدرت بر عليه اعتصاب شکل ميگيرد:

شهردار تهران اعلام ميکند که اعتصاب غير قانوني است و از اعتصاب جلوگيري خواهد کرد.

مدير شرکت اتوبوسراني به کارگران اعلام ميکند که در صورت شرکت در اعتصاب اخراج خواهند شد.

در 28 ژانويه 2006 با اعلام اعتصاب نيروهاي امنيتي با شليک گاز اشک آور ، گلوله و بازداشت هاي دستجمعي واکنش نشان ميدهند.

تا پايان ژانويه 2006 بالغ بر پانصد تن از کارگران و فعالين سنديکا شرکت واحد در بازداشت بودند. آنان از دستيابي به يک وکيل حقوقي نيز محروم بودند.

آزادي - و اخـراج:

حـوادث روي داده در ايران باعث گرديد که تشکلات حقوق بشري و سنديکاهاي کارگري در خـارج از ايـران شـديـداً اعتـراض کنند.

سازمان عفـو بيـن الملل آکسيـون هاي اعتـراضـي خود را شـروع ميکند، اتحاديه هاي آزاد کارگري، اتحادي هاي ملــّي کارگري، نامه هاي اعتراضي خود را ارسـال ميکنند.

اتحاد وهمبستگي بين المللي اولين اثرات خود را نشان ميدهد:

يکي بعد از ديگري اعضاء اتحاديه کارگري از حبس آزاد ميگردند.

ضمناً از کارگران بزورکتباً تعهد گرفتند که در آينده در اعتصاب و يا حرکات مشابه شرکت نکنند.

تعداد زيادي از بازداشت شدگان پيش از رهائي چنين اوراقي را امضاء کردند.

روز 15 فورويه از سوي جبش بين المللي سنديکائي اعلام روز جهاني حمايت براي همکاران بازداشت شده در ايران گرديد.

در اين زمان هنوز 80 تن از فعالين سنديکاي رانندگان شرکت واحد تهران در بازداشت بسر ميبردند.

تعداد زيادي از فعالين سنديکا ها از کشورهاي مختلف براي اين روز جهاني فراخوان دادند.

در وين نيز سنديکاي راه آهن و سنديکاي خدمات منطقه اي اعلام تجمع همبستگي در روز اعتراض جهاني در يکي از قرارگاه هاي اتوبوس شهر وين کردند.

بعد از اين حرکت درهاي زندان براي خروج بسياري از بازداشت شدگان باز ميگردد، اما هشت نفر- در بين آنان اعضاء هيئت اجرائي- در زندان نگهداشته ميشوند.

در حاليکه کارفرما پيش از اين به بازداشت شدگان اعلام نموده بود که ميتوانند به محل هاي کاري خود باز گردند امّا عملا آنان از پذيرش دوباره محروم گشته بودند.

در اين مورد به آنان گفته شده بود که وزارت خانه کار به علت شرکت آنان در تظاهرات از ابلاغ اجازه پذيزش مجدّد آنان به کار ممانعت بعمل آورده است.

در يازدهم ماه مارس 2006 شرکت اتوبوسراني اعلام ميکند که 46 تن از شاغلين ميبايستي که اخراج گردند.

مديريت شرکت علت را دستور صادره از سوي مقامات وزارت امنيت اعلام کردند.

در ادامه ديگر اعضاء بازداشتي اتحاديه رانندگان اتوبوسراني در قبال پرداخت وثيقه مالي آزاد گشتند.

با يک استثناء :

مديرعامل سنديکا منصور اسانلو، که بازداشتش باعث اعلام اعتصاب گرديده بود، هنوز در زندان اوين در تهران بسر ميبرد بدون آنکه اعلام جرمي بر عليه او صورت گرفته باشد.

او بعد از اين نيز به حمايت بين المللي نياز دارد.

منبــع: نشريه سازمان عفـو بين المـلل واحـد اتريش مـه 2006

کارت منتشر شده از جانب سندیکای فرانسوی س ژ ت ( کنفدراسیون عمومی کارگران)  در حمایت از کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه که به تعداد قابل توجهی و  با امضاءفردی برای شاهرودی  پست شده است. 
 

شرکت واحد اتوبوس رانی تهران 

نه به سرکوب سندیکاها 

آزادی برای همه ی فعالان سندیکایی 
 
 
 
 
 

آقای وزیر  

به دنبال اعتصابی در رابطه با شرایط کار و زندگی فعالان سندیکایی و کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تحت یک سرکوب غیر قابل قبول قرار گرفته اند.

تقاضا دارم  

·                     تمامی فعالان سندیکایی در زندان آزاد شوند

·                     تمامی کارکنان اخراجی به سر کار بازگردند

نام 

نام حانوادگی

امضاء  
 
 
 

ترجمه و تکثیر : اتحاد بین المللی حمایت از کارگران درایران  (پاریس)

كارگران سنديكاليست شركت واحداتوبوسراني تهران وحومه با اعلام اعتصاب براي آزادي" منصور اسالو"رئيس هيئت مديره  سنديكاي كارگران شركت واحد و احياي پيمان دسته جمعي شركت واحد به ميداني رفتند كه در پايان روز،حاصل كار تنها

بازداشت پانصد تا هفتصد نفر از كارگران بود و تعويق دوباره مطالبات كارگران ،شنبه،8 بهمن 1384 چنين پايان يافت.

يك يلداي بلند براي سنديكا :

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه،از ابتداي تشكيل با دشواري هاي بسياري روبه رو شد . فشار به رهبران سنديكا، حمله به دفتر سنديكا وشيشه  شكستن و زبان بريدن و گونه دريدن،بازداشت اعضاي هيئت مديره سنديكا و بر خوردهاي خشن با اعتصاب هاي آرام سنديكائي تا آنجا پيش رفت كه صبح طولاني ترين شب سال ،منصور اسالو ، ابراهيم مددي ، منصور حيات غيبي ،عباس نژند كودكي ،رضا ترازي،علي زاده حسين وغلامرضا ميرزايي كه همگي از اعضاي هيئت

مديره ي سنديكا بودند بازداشت شدند . ماموران ضمن بازرسي منازل ،اسناد سنديكائي و كامپيوترهاي شخصي بازداشت شدگان را با خود بردند.اين بازداشت ها باحكمي به امضاي قاضي محدث انجام گرفت. آن چه در حكم بازداشت رهبران سنديكائي آمده بود اقدام به تشكيل سنديكاي غير قانوني و تلاش براي بر هم زدن نظم عمومي از طريق اعتصاب بوده است .

اسالو همان روز به زندان اوين منتقل شد و ديگران در بازداشتگاه وزارت اطلاعات ماندند ." سعيد ترابيان "يكي از اعضاي هيئت مديره سنديكا ،روز شنبه 3 دي اعلام كرد :" در اعتراض به اين دستگيري ها ، رانندگان از ساعت 5 صبح روز يكشنبه  4/10/1384 دست از كار كشيده وجلوي مناطق شركت واحد تجمع مي كنند ."بنا بر اطلاعيه اي كه از سوي جمعي از كاركنان مناطق ده گانه شركت واحد اتوبوسراني تهران واتوبوس برقي صادر شد،كليه كاركنان شركت واحد اتوبوسراني تهران اعم از رانندگان،كارمندان اداري و كارگران تعميرگاهها،با درخواست آزادي بدون قيد و شرط هشت نفر از نمايندگان بازداشت شده ي سنديكاي اتوبوسراني، از روزيكشنبه چهارم دي ماه تا آزادي نماينده هاي سنديكا اعلام اعتصاب نامحدود كرده و از به حركت در آوردن اتوبوسهاي شركت واحد و اتوبوسهاي برقي تهران خودداري كردند.

يكشنبه گرچه خبر آزادي همه ي بازداشت شدگان به غير از اسالو منتشر شد اما بر اساس اعلام قبلي ،جمعي از رانندگان اتوبوس در تهران دست به اعتصاب زدند . خبر گزاري مهر در همين روز از ترافيك سنگين در شهر تهران ،به خصوص نيمه جنوبي شهر خبر داد وازجابجايي مسافران توسط اتوموبيل هاي شخصي و حتي ماشين هاي پليس ،مناطق1،4و6 اتو بوسراني

شامل ميادين تجريش و حسن آبادو خيابان وليعصر از تقاطع انقلاب به سمت جنوب و غرب تهران ،آرياشهر و جنت آباد مراكزي بودند كه اعتصاب در آنها نمود بيشتري داشت. بازداشت شدگان با وجود اين كه حكم آزادي آنها صادر شده بود تا روز چهارشنبه7 دي در زندان ماندند و با ادامه اعتصاب رانندگان ،از زندان آزاد شدند و اعتصاب موقتا پايان يافت. منصور اسالو تنها سنديكاليستي بود كه همچنان در زندان باقي ماند .

با آغاز اعتصاب رانندگان در يكشنبه 4دي ماه،فعالان اجتماعي و سياسي حمايت خود را از خواسته هاي رانندگان سنديكاليست اعلام كردند.

دانشجويان دانشگاه صنعتي شريف نشريه اي را با عنوان "پايتخت بدون اتوبوس" بين دانشجويان پخش كردند،دانشجويان دانشگاه علامه طباطبائي ،پوسترهايي در حمايت از سنديكا بر در و ديوار دانشگاه چسباندند و دانشجويان دانشگاه امير كبير نيز برگه هايي كه حاوي خبرهاي اعتصاب بود بين دانشجويان پخش كردند . انجمن اسلامي دانشگاه صنعتي سهند تبريز و جمعي از دانشجويان دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه علامه طباطبايي نيز بيانيه هايي در حمايت از اعتصاب صادر كردند . در ميان تشكلها نيز هيئت مؤسسان سنديكاهاي كارگري، كانون نويسندگان ايران،حزب ملت ايران،سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي و كانون وبلاگ نويسان ايران، با انتشار بيانيه هاي حمايت آميز اعتراض خود را به بازداشت رهبران سنديكا اعلام -

كردند . كانون نويسندگان در بيانيه خود نوشته بود:كانون نويسندگان ايران به حكم شرافت و آزادي انديشه و بيانو به پاس مسؤليت قلم در برابر حقوق فردي و اجتماعي ،پيش از اين نيز آزار اعضاي سنديكا را محكوم و با آنان همدردي كرده بود. اكنون بار ديگر شاهد همان برخوردهاي ضد انساني با ستمديدگان هستيم.اينگونه رفتارهاي ضد آزادي و سركوبهاي حساب شده و حذفي عليه حق تشكل و آزادي بيان در كشور ما ،با هيچ يك از موازين انساني سازگاري ندارد،ما را نيز همانند ديگر تشكلهاي آزاد و مستقل به شدت نگران كرده است."و سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي

نيز لبه تند انتقادش را به سوي كساني نشانه رفته بود كه به نوشته ي اين بيانيه مدعي دموكراسي و حقوق بشر هستند ولي در مقابل بازداشت سنديكاليست ها سكوت كرده اند در حالي كه كنگره اتحاديه هاي كارگري بريتانيا و كنگره كار كانادا از آن سوي مرزها اعلام كردندكه در كنار كارگران اعتصابي شركت واحد ايستاده اند،در داخل كشور نيز بيانيه اي با 333 امضا صادر شد كه در آن آزادي تشكل يابي كارگران و احياي حقوق كارگران خواسه شده بود. در اين بيانيه تاكيد شده بود"ما خواستار اداي به تكليف و عمل به شعارهاي دولتي هستيم كه مدعي  رفع محروميت و تبعيض و اجراي عدالت و ستيز با ظلم است و توجه و بر آوردن خواسته ها و مطالبات رانندگان اتوبوسراني تهران را محك مناسبي براي صدق و كذب اين ادعا ها ميدانيم." در روز 11 دي ماه كارگران سنديكايي در ديداري با "محمد باقر قاليباف" خواستار آزادي منصور اسالو ، بر كناري مصطفي نوريان مدير عامل شركت واحد و احياي پيمان دسته جمعي شدند. قاليباف نيز قول داد همه تلاشش را براي اجرايي شدن خواستهاي كارگران انجام دهد.

گر چه نوريان بر كنار شد اما منصور اسالو ،رئيس هيئت مديره ي سنديكاي كارگران شركت واحد همچنان در زندان ماند و قدمي هم براي احياي پيمان هاي دسته جمعي بر داشته نشد . به همين دليل بود كه چهارم بهمن ماه سنديكا با صدور بيانيه اي اعلام كردسنديكاليستهاي شركت واحد بار ديگر از روز شنبه 8 بهمن دست از كار خواهند كشيد و تا زماني كه منصور اسالو آزاد شود،سنديكاي كارگري به رسميت شناخته شود و انعقاد پيمان دسته جمعي ششم اجرايي شود ديگر پشت فرمان اتوبوس - هايشان نمي نشينند. در پي صدور اين بيانيه روز پنجشنبه 6 بهمن ،چند نفر از اعضاي هيئت مديره سنديكا تلفني به دادگاه احضار و پس از 14 ساعت بازجويي،همگي ساعت 23شب به زندان اوين منتقل شدند .ابراهيم مددي ،سعيد ترابيان،منصور حيات غيبي، سيد داود رضوي ،رضا ترازي ،و علي زاده حسين افرادي بودند كه براي جلوگيري ازانجام اعتصاب 8 بهمن بازداشت شدند. جمعه صبح پنج نفر ديگر از اعضاي سنديكا،ناصر غلامي ،غلام خوشمرام،احمد مرادوند،محمود هژبري و غلامرضا خاني نيز بازداشت شدند. تاريكي جمعه شب 7 بهمن،همزمان شد با هجوم ماموران به خانه كارگران سنديكايي و بازداشت همسران ترابيان،حيات غيبي،رضوي و سليمي.

8 بهمن در تاريخ ثبت شد:

صبح 8 بهمن خيابانهاي تهران آبستن حوادثي بودكه فصل نويني را درجنبش سنديكايي ايران گشود.ازدقايق آغازين اعتصاب رانندگان شركت واحد ،نيروهاي امنيتي و انتظامي به رانندگان اعتصابي حمله كردندو در صورت مشاهده كوچكترين مقاومتي

سنديكاليستها را بازداشت كردند.ازهزار و پانصد كارگر اعتصابي بيش از پانصد نفر بازداشت شدند. عوامل حكومتي   با ----

اتوبوسهايي كه از انبارهاي نهادها بيرون آورده بودند،تلاش مي كردند با جابه جايي مردم از گسترش اخبار اعتصاب جلوگيري كنند. 14 نفرازدانشجوياني كه براي اعلام همبستگي با كارگران به يكي از مناطق رفته بودند نيزبازداشت شدند ،در ميان اين افراد سعيد حبيبي عضو شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت،مجيد اشرف نژاد دبير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه رجايي و عابد توانچه عضو شوراي مركزي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه امير كبير حضور داشتند . پس از سركوب اعتصاب

سنديكا دربيانيه اي اعلام كرد :"امروز شنبه هشتم بهمن ماه اعتصاب ما رانندگان وكاركنان شركت واحد براي آزادي دوستان در بند وبراي گرفتن خواسته هاي اوليه مان باز هم با باتوم و دستگيري صدها نفر ديگر از جمله افراد خانواده هاي تعدادي از ما پاسخ گرفت.برخي از رانندگان زحمتكش را به زور كتك مجبور به كار كردندو اتوبوسهاي بسياري را هم با رانندگان ديگري به كار انداختند... ما براي گرفتن حق وحقوقمان از پاي نمي نشينيم و از شما مردم شريف و آزاده ي تهران وهمه ي ايران و سازمانهاي كارگري بين المللي انتظار داريم كه ازما حمايت كنيد.درتمام اين مدت ما به حمايت و همبستگي شما تكيه داشته ايم و اكنون كه چنين بي رحمانه به ما هجوم آورده اند فقط با حمايت قوي تر و گسترده تر شما مي توانيم حقوق مان را بگيريم ."11بهمن سنديكا با صدور بيانيه ي ديگري به شدت به قاليباف شهردار تهران،تاخت واعلام كردكه او بر خلاف وعده هايش در ديدار با كارگران سنديكايي،نه تنها قدمي در جهت منافع كارگران بر نداشته است بلكه با تاييد رفتار نيروهاي امنيتي عملا"خلف وعده كرده.

چهارشنه 12بهمن خانواده بازداشت شدگان سنديكايي مقابل دادگاه انقلاب رفتند تا خواهان آزادي كسانشان شوند ولي هيچ پاسخي به ايشان داده نشد. در روزهاي پس از اعتصاب ،يعقوب سليمي كه همسرش بازداشت شده بود ، خودش را معرفي كرد تا همسرش از زندان آزاد شود. ابراهيم نورزي گوهري عضو هيئت مديره بازداشت مي شود غلامرضا ميرزايي مسئول روابط عمومي سنديكا اعلام كرد كارگراني كه آزاد شده اند در واقع اخراج شده محسوب مي شوندوكارفرما از پذيرفتن آنها سر كار خودداري مي كند .گرچه دانشجويان زنداني پس از 24ساعت آزاد شدنداما امروز كارگران سنديكايي شكايتي را به سازمان -

جهاني كار تسليم كرده اند و همسران كارگران بازداشتي در نامه اي براي عفو بين الملل خواهان آزادي همسرانشان شدند.پس از بازداشت سراسري كارگران سنديكايي و برخورد قهر آميز با اعتصاب كارگران انجمنهاي اسلامي دانشجويان دانشگاه هاي شيراز وعلوم پزشكي ، خواجه نصير، تهران ،چمران اهواز، علامه طباطبايي ،پلي تكنيك ،صنعتي شريف ، دانشگاه رجايي -

،دانشگاه صنعتي سهند تبريز ،دانشگاه تربيت معلم آذربايجان،دانشگاه پيام نور تبريز ،كانون وحدت اسلامي دانشجويان دانشگاهآزاد تبريز،تشكل آرمان دانشجويي دانشگاه آزاد تبريزو دانشكده هاي علوم اجتماعي و هنر دانشگاه تهران،بيانيه هايي در حمايت از كارگران زنداني صادر كردند.

دفتر تحكيم وحدت نيز در بيانيه اي نوشت:"با مهرورزي،كارگران و دانشجويان را بازداشت ميكنند و شب هنگام به خانه هايشان حمله ميكنند و با ايجاد رعب و وحشت در خانواده ي آنها،همسرانشان را نيز بازداشت ميكنند.به راستي،سنديكا و اعتراض به مشكلات معيشتي،آن هم از راه هاي مسالمت آميز ،به قدري خطرناك است كه چند صد تن از كارگران در يك روز روانه ي زندان اوين شوند و براي بازگشت به كار مجبور به توبه نامه نويسي؟!

دفتر تحكيم وحدت ،ضمن اعلام حمايت از مطالبات جامعه ي كارگري و تاكيد بر حق داشتن سنديكاها و تشكل هاي صنفي و كارگري ،خواستار آزادي بي قيد و شرط كارگران شركت واحد است و از دولت مي خواهد تا سفيران حقوق بشر خود را قبل از كشورهاي غربي،روانه ي زندانهاي اوين ورجايي شهر كرج نمايد ."سازمان عفو بين الملل و كميته بين المللي كارگري نيز با

ارسال نامه هايي به رهبران ايران خواستار آزادي كارگران زنداني شدند.نهضت آزادي ايران ، اتحاد دموكراسي خواهان ايران ،جبهه ي مشاركت ايران اسلامي وهيئت مؤسسان سنديكاهاي كارگري هم با صدور بيانيه هايي به سركوب كارگران اعتراض كردند. كانون نويسندگان ايران در بيانيه آخرش بر عليه سانسور،سركوب كارگران را در كنار سركوب دانشجويان از مصاديق تحديد آزادي هاي فردي و اجتماعي دانست و دوازده انجمن عضو خانه كارگر و دو شوراي اسلامي كار در شرايطي از سنديكا حمايت كردند كه عليرضا محجوب ،دبير اين  تشكل در مصاحبه اي گفته بود كساني كه نام سنديكا را مي خواهند بايد از ايران بروند.

نيروهاي راديكال جهاني و رهبران كارگري با كارگران ايران اعلام همبستگي كردند كه در ميان انها افرادي ازونزوئلا ، آلمان پاكستان،ايتاليا،بلژيك، ،بريتانيا ، دانمارك ،يونان،مكزيك،اسلواكي،اسپانيا،سوئد ، آمريكا واتريش ديده مي شدند .

نامه اي با700 امضا در داخل كشور منتشر شده و دو نامه از سوي روشن فكران ايراني خارج از كشوردر حمايت از سنديكا نوشته شده است و در نهايت روز چهارشنبه 15فوريه ي 2006مصادف با 26بهمن از سوي كنفدراسيون بين المللي اتحاديه هاي آزاد كارگري و فدراسيون اتحاديه هاي جهاني به عنوان روز جهاني دفاع از كارگران ايران نامگذاري شد و كارگران جهان براي به رسميت شناختن حق تشكل مستقل كارگران در ايران ،آزاد كردن منصور اسالو و كليه كارگران دستگير شده سنديكاي شركت واحد،پذيرش حق داشتن سنديكا از طرف مديريت شركت واحد ،به رسميت شناختن حق قرارداد دسته جمعي و پرداخت دستمزدهاي عقب افتاده ي كليه ي كارگران و اعضاي سنديكا، به خيابان ها مي آيند.